CANCIÓN PARA QUE ESCAMPE

 Choiva, choiviña

vai descansar

que vén o recreo 

e queremos xogar.

Cando regresemos

á clase traballar,

poderás de novo

o patio mollar.

CUN LIBRO...

 

Para evadirse do mundo

e para mergullarse nel,

para viaxar sen moverse

e para aproveitar o lecer,

para descubrir un enigma

e para facelo crecer,

para pasar moito medo

e para nada temer...

Faite cun fascinante libro

e dedícate a ler.

ADIVIÑARÁS?

 Tapas de cartón adornadas

precisan ser fortes porque gardan

follas e follas con palabras

que se esvaerían no vento

se non estivesen encerradas.

UN ANO NOVIÑO

 Un ano noviño 

naceu en xaneiro,

dos doce meses

ese é o primeiro.

Xaneiro de frío,

dalgunhas nevadas,

de saír á rúa

e atopar xeadas.

ANTES DO INVERNO

 Entre as árbores espidas

ten o seu fogar un esquío.

Atesoura dilixente:

noces, landras, castañas

e unha chea de sementes.

Cando escoite zoar o vento

e repenicar a choiva,

meterase no seu tronco

sen pagar alugamento.

UN RARO ESCONXURO

 A bruxa Antía

e o bruxo Andrés

unha boa trasnada

fixeron esta vez.

Inventaron unha apócema

para facer un meigallo

e puxeron de ingredientes

pés de rata e pel de allo.

Despois de ben remexido

na tixola de diario

dixeron: Aspelimida!

Botáronllo ao abecedario.

O efecto do meigallo,

se atendes, adiviñarás,

polo que fan os personaxes

que pronto coñecerás:

Na escola pola mañá,

Leoncio e máis Lilí

cando escribían papá,

apareceulles pipí.

Na charca os animais

andaban moi confundidos

a ra, agora era ri,

que lío! que sen sentido!

Unha ciclista apurada

no medio de tanta xente

dicía: piso! por paso!

Resultaba sorprendente.

O pato moi enfadado

foi ao rexistro civil

porque lle chamaban pito

dende China ata Estoril.

O que alí fixeron

Andrés e Antía

seguro que acertastes

sen facerdes bruxería.

Buscamos un antídoto

que funcione ao instante?

Ou dicimos esconxuros 

con efecto fulminante?

Inventádeos axiña

e escribídeos aquí

para que queden no sitio

o a e mailo i.

QUE PODO COLECCIONAR?

 A xove fada Catusiña,

cando non xoga coa variña,

non sabe que argallar.

A súa amiga Analía

díxolle que podería

algo coleccionar.

Que me poderá gustar?

empeza a preguntar.

- Hai quen colecciona cromos.

- Iso non me gustará.

- Tamén coleccionan selos

- Iso non me gustará.

- Ou coleccionan insectos.

- Non! Non me gustará!

Que me poderá gustar?

segue a preguntar.

- Hai quen colecciona cadros.

- Iso non me gustará.

- Tamén coleccionan xerros.

- Iso non me gustará.

- Ou coleccionan follas.

- Non! Non me gustará!

Despois de tempo pensando,

coidou que viaxando

podería atopar

algo que coleccionar.

E si...

E recolleu:

pó de estrelas,

area do mar,

terra fresquiña de cada lugar.

E recolleu:

vistas fermosas,

colores sen par,

asexos curiosos e doce ollar.

E con todo iso...

Non fixo álbums,

nin exposicións.

Fixo poesías 

e lindas cancións.

Agora a fada Catusiña,

cando non xoga coa variña,

non se pode aburrir,

recolle verbas fermosas

e palabras curiosas

para despois escribir.

Cantas coñeces ti?

A CONTAR MENTIRAS!

 -Dime, dime,

que dirás?

unha mentira argallarás?

- Xogarei, xogaremos

e moitas mentiras diremos.

- Quen comeza?

- Eu, pois teño unha na cabeza.

Alá enriba

naquel outeiro,

hai un altísimo

pexegueiro.

Fun alá

coa miña curmá

e soamente tiña 

unha mazá.

-Dime, dime,

que dirás?

unha mentira argallarás?

- Xogarei, xogaremos

e moitas mentiras diremos.

- Quen comeza?

- Eu, pois teño unha na cabeza.

O gato Michu-Michu

marchou ao Machu-Pichu.

Que... a que foi alá?

El nolo contará:

- Fun comer unha sardiña

que inda estaba quentiña

dende o ano pasado

que a asara o meu cuñado.

-Dime, dime,

que dirás?

unha mentira argallarás?

- Xogarei, xogaremos

e moitas mentiras diremos.

- Quen comeza?

- Eu, pois teño unha na cabeza.

Eu o outro día oín,

cando ía cara ao valado,

unha vaca esfameada

miañando nun tellado.

E o domingo vin,

saíndo de Tomeza,

unha galiña poñedora

con dous rabos e sen cabeza.

-Dime, dime,

que dirás?

unha mentira argallarás?

- Xogarei, xogaremos

e moitas mentiras diremos.

- Quen comeza?

- Eu, pois teño unha na cabeza.

Alá embaixo,

naquel burato,

vive unha ra

que leva zapato.

Levouna Noa

a unha lagoa

saíu voando

cunha á soa.

-Dime, dime,

que dirás?

unha mentira argallarás?

- Xogarei, xogaremos

e moitas mentiras diremos.

- Quen comeza?

- Eu, pois teño unha na cabeza.

O rato Patizambo

foi á illa de Tambo.

E... que fará acolá?

O rato nolo dirá:

- Fun coller un queixo

que medrou onda un seixo,

sementárao no verán

o meu amigo Xoán.

-Dime, dime,

que dirás?

unha mentira argallarás?

- Xogarei, xogaremos

e moitas mentiras diremos.

- Quen comeza?

- Atréveste ti coa que tes na cabeza?

CONTO MÍNIMO: POLA CHEMINEA

POLA CHEMINEA ENTROU

PARA DEIXAR AGASALLOS.

COMEU OS DOCES QUE LLE DEIXARAN

E RAPIDIÑO MARCHOU

SAÍNDO POR ONDE ENTROU.

ESTE CONTO XA REMATOU.

ADIVIÑA... ADIVIÑAS?

 Capas douradas

con púas cravadas

gardan un tesouro

que en forma de zonchos

ou asado ao forno

gústame moito

cando chega o outono.

VAIA TROMPAZO!

Por un verde lugar

 afastado do mar

andaba un elefante

con aire moi arrogante.

-        Que ben que me senta

esta trompa tan discreta!

Tan tenso camiñaba

que nin unha ollada

ao chan lle botaba.

PAM, PIM, PATAPLOF!

PLOF! PLOF! PLOF!

Que lle sucedeu?

Esvarou e caeu,

fracturou a trompa,

feriu unha orella

e a lama manchoulle

todas as guedellas.

AI! AI!

AI! AI! AI!

Coa trompa enxesada

e coa orella vendada

pasou todo un mes

sen pasear ren.

Dese día en diante

o altivo elefante

non volveu camiñar

sen mirar ao chan.

TRABALINGUAS: PARTIR

SAPO PIPO PARTIU A PATA

PATA PERE PARTIU O PICO,

PIPO E PERE PARTIRON ALGO,

PERE E PIPO ALGO PARTIRON.

QUEN NON TEN CABEZA, DEBE TER PATAS

 Había unha vez un rato

que tiña a súa vivenda

nun moi coqueto burato

bastante lonxe das tendas.

 

Todas as mañás saía

coa bolsa e co carriño

facer as compras do día

e volvía cargadiño.

 

Para non esquecer o recado

repetía paseniño

a súa inmensa listaxe:

xurelo, sardiña e tarta,

pan e xamón en friame,

media pataca parda

e un queixo aromatizado.

 

Ía recitando a lista

como se fose unha historia.

A ver se non se despista,

pois non a sabe de memoria!

 

Pero encontrou na rúa

a súa amiga a chinchilla                                            

que levaba con  carrúa

unha baleira carretilla.

 

Canto tempo sen se ver!

Canto tiñan que contar!

Falaron sen se deter:

do fillo pequeno da irmá,

da colleita de abelá,

do tempo que fará mañá,

da ferida da curmá

e de bla, bla, bla, bla, blá.

 

O rato estaba contento,

mais decátase de pronto

que non mercara o sustento.

Pero o máis grave, se cabe,

é que esquecera a listaxe.

-        Que sería o que quería?

-        Que precisaba comprar?

Como se desacordaría

do que tiña que mercar?

 

Algo (pouco) foi lembrando

cando se achegaba ás tendas

e lle ían preguntando

as que facían as vendas:

 

-        Señor rato, que quería?

-        Creo que un xurelo fresquiño

e unha pouca sardiña.

 

 

-        Señor rato, que quería?

-        O mellor xamón curado

que hai na carnicería.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Esa caixa de galletas

e pasteliños do día.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Un cachiño desa oliva

que teñen na froitería.

-        Señor rato, que quería?

-        Un molete de pan quente

feito na panadería.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Unha tarta de vainilla

con nata e moi, moi fría?

 

Pensa o rato satisfeito:

“Con tento e amodo

creo que xa merquei todo”.

 

E regresou para a casa

co seu carriño ateigado

e a bolsa chea ata a asa

con paso moi apurado.

 

Mete as compras na artesa

e rematado o traballo

vai coller a recompensa

o merecido agasallo...

 

-        O meu queixo! Que moinante!

Con tanto leria que leria

esquecín o importante!

-        Como resolver o problema

Se non regreso á tenda?

Así que tivo que volver

Mercar o queixo e dicindo:

-        Non me volverá a ocorrer,

serei algo máis precavido!

 

Dende entón sae ás mañás

facer as compras calmado,

cun papeliño nas mans

no que ten todo anotado.

Pode con calquera falar

e parar no escaparate,

seguro xa pode estar

de non esquecer nada importante.

 

 

 

 

 

 

 

E NON SABÍA CROAR

 Vouvos contar unha historia,

unha historia singular:

Era unha ra

moi noviña

que non sabía...

        CROAR.

Os bichos da charca

non deixaban de murmurar:

non berra,

non canta,

non sabe croar.

Un día levaron o asunto

a  persoal avezado:

non fala,

non berra,

non canta,

non sabe croar.

- Non será unha rá

que acaba de chegar?

Investigade primeiro 

se vén do estranxeiro.

Investigar investigaron,

mais seguía sen croar.

E entón levaron o asunto

a  un chamán afamado:

non chía,

non fala,

non berra,

non canta,

non sabe croar.

- Tal vez cun fervido

de herbas medicinais

mellore da gorxa

e poida croar.

Despois dunhas cuncas

de herbas fervidas

á ra noviña

xa puido falar:

croa-croa, croa, croa croá.

DEBAIXO DA TERRA

 A toupa Toupeira

é mestra na escola

debaixo da terra.

Que escuro que soa!

Nela aprenden

miñocas e vermes,

toupas e escaravellos,

formigas e serpes...

Acenden todo o día

unha enorme lanterna.

Que escuro está todo

debaixo da terra!

Fan problemiñas

con paos, con pedras,

con pallas, con herbas...

E a que mellor resolve

é a forcadela.

O CASTELO ENFEITIZADO

 Érase que se era, era

un castelo enfeitizado,

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo malvado.

Un día a fada Mariña

deulle coa súa variña

e desfixo o maleficio

do castelo enfeitizado,

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Chegou entón a raíña,

para vivir nel soíña, 

pagoulle á fada Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Apareceu o rei Marcelo 

para mercar o castelo,

un tesouro deu á raíña

que lle pagou a Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Pasou Iria, a capitana,

e alugouno unha semana

deulle moedas a Marcelo

que lle mercara o castelo

cun tesouro á raíña

que lle pagou a Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Entón veu un xigantón

e quixo usalo de prisión

dándolle de boa gana

un cofre á capitana

que deu moedas a Marcelo

que lle mercara o castelo

cun tesouro á raíña

que lle pagou a Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Cando estaban entretidos

cos agasallos obtidos,

sorprendeunos a pantasma

de nome Recataplasma

e asustou, como é de lei,

á fada, á raíña, ao rei...

e tamén de refilón

á capitana e ao xigantón,

meténdose de contado

no castelo abandonado

que era un lindo edificio

e non tiña maleficio.

E colorín, colororia

aquí remata a historia

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

POEMA: O NOIVO DE DONA RATA

O noivo de dona rata de zuceac

FAMILIA DE RATOS

 A familia Rateiril

era moi, moi buliciosa,

chegaban a sete mil,

vaia se era numerosa!

Vivía toda xuntiña

nun enorme burato

e tiña un aluguer

moi, moi barato.

Tiñan a macrocociña

moi pretiño do salón,

ao fondo estaba o baño

e un despacho con balcón.

Todos os días

moi de mañanciña

marchaban ao traballo

no medio da campiña.

Mais esta semana

será especial,

tiñan outros labores

que non podía adiar:

O rato bigotudo

sairía con présa

a buscar a comida,

a merenda e a cea. 

Despois debería levar

a un ratiño ao doutor

tiña mal un dos dentes

e causáballe dor.

E como xa todos

deberedes saber

un ratiño non serve

se non pode roer.

A rata rabuda

marcharía de viaxe, 

pois tocaralle rodar

unha longametraxe.

Mentres iso pasa

o resto dos ratiños

farán os deberes

no burato sentadiños.

O único malo

e que á espreita estaba

o astuto do gato,

que en vendo a movida 

que  teñen os ratos,

ía ver se hoxe podía

quedar moi, moi farto.

ROMANCE DA PRINCESA MARIÑA

 Érase a filla dun rei

que se chamaba Mariña,

desfrutaba navegando

dende que era pequeniña.

Dende a fiestra do castelo

ollaba o pai cara a ela,

xogaba a ser capitana

subida nunha gamela.

O seu reino era unha illa

que moita xente cobizaba

sobre todo Orellagrande

un sanguinario pirata.

Un día de mañá cedo

cando a xente durmía

Orellagrande atracou

no peirao norte da illa.

Pirata e tripulación

rubiron polas almeas

e ás persoas do castelo 

atáronas con cadeas.

Xa estaban nas mazmorras

vasalos, rei e raíña...

Decatouse a soberana

de que faltaba Mariña!

Ao escoitar o barullo

collera a súa cadela

e a nena, case durmida,

fuxira cara á gamela.

Cando espertou, atopouse

coa horrible novidade,

navegou de illa en illa

buscando quen a axudase.

Non había tempestades,

nin onda maina ou xigante,

que a princesa non salvase

para seguir camiño adiante.

Era xa tan coñecida

polo valor que amosaba

que a xente se lle unía

cando o porto tocaba.

Conseguira naos, barcos,

lanchiñas e carabelas,

mariños ben adestrados

e todo dende a gamela.

Sen que desaparecese

a estela debuxada á ida

xa había unha de volta...

vaia trafego de visa!

Pasaran xa varios anos

do ataque do pirata,

cando polo horizonte,

ven unha tropa armada.

Entran naquela illa

e... a primeira das primeiras!

e a princesa Mariña,

a máis grande das guerreiras.

Xurou non saír de alí

sen vencer a aquel malvado,

sen liberar ao castelo

e buscar aos soberanos.

E loitou como se loita

con espada e con navalla,

vencendo aos invasores

nunha gloriosa batalla.

Percorreu todo o castelo

preguntando polos pais

atopounos encerrados 

nos cárceres reais.

De tanto como medrara,

case non a coñecían,

pois, non en van pasaran

sete anos e máis un día.

Xa hai ledicia no castelo

a xente anda abrazada,

o rei e maila raíña

apertan á filla adorada.

Rompe a tocar unha orquestra

todo o mundo está agardando

a que aparezan nas escadas

os soberanos baixando.

Escóitase dende a capela

o badalo tocando,

as campás do campanario

tocan e non dan parado.

Hoxe coroan raíña

a unha princesa valente.

Por salvar aquela illa

dálle vítores a xente.

SOÑANDO CON VOAR

 Un día un vermiño

parouse a pensar

o ben que estaría

botarse a voar.

Como só non podía

tivo que artellar

un plan enxeñoso

para o seu soño lograr.

Púxose nunha folla

e ao chegar o vento

levouno voando

moito, moito tempo.