8 DE MARZO

 

Un 8 de marzo máis

amosámonos xuntas.

Reclamamos e demandamos

que liberen os nosos dereitos,

que xa levan moito tempo

contravidos, esquecidos,

vencidos, acantoados...

Querémolos todos ceibos!

 

Denunciamos brechas,

obstáculos e cambadelas,

violencias, acosos e actitudes sociais

-máis propias do plistoceno-

que, dunha maneira ou doutra,

tentan facernos de menos.

 

Falamos por aquelas

que non poden falar,

porque que as amordazan

ou silenciaron...,

porque as obrigan a calar.

 

Querémonos todas vivas,

libres para decidir,

afoutas e sen  medos.

Demandamos xustiza

unidas como elos.

Esiximos todas xuntas

a igualdade real,

esa que nos pertence

por sermos e por estar.

 

23 DE FEBREIRO 2026: A ROSALÍA

 Facho que alumeaches

coa túa luz conspicua

achegando amenceres

ao tempo fusco da lingua.

Con lírica emoción

usaches o idioma das ondas,

do devalar das mareas,

do desfilar continuo do tempo,

do aroma das roseiras,

das efémeras folerpas,

do zafrear rítmico do vento,

do escintileo das estrelas, ...

Calíope de perentoria pluma

que, con verba certeira,

denunciaches estruturas

de desigualdade, opresivas,

de  abuso e inxustiza...

ou os actos que degradan,

ou que vilmente agachan

a nosa alma cultura.

 

Ninfa construtora de versos,

loitaches contra cairos e poutas

empuñando a espada das letras

para evitar que esgazasen

os piares da convivencia

e  para animar a rachar

os elos das nosas cadeas.

Unha loita comprometida,

unha loita, inda vixente,

que sinalaba outrora

o que hogano, por desgraza,

faise cada vez máis presente:

a hostilidade á diferenza,

tiranía e clasismo,

aporo  e xenofobia,

abuso de poder e clase...

Da literatura referente,

prendidas nos teus poema

achamos as sementes

do que somos e sentimos,

dos alicerces da lingua,

dos seus cimentos, da base.

 

Adiviñarás?

 Tapas de cartón adornadas

precisan ser fortes porque gardan

follas e follas con palabras

que se esvaerían no vento

se non estivesen encerradas.

A PESAR DOS DESEXOS

 

UN ANO NOVIÑO

 Un ano noviño 

naceu en xaneiro,

dos doce meses

ese é o primeiro.

Xaneiro de frío,

dalgunhas nevadas,

de saír á rúa

e atopar xeadas.

UN NOVO MUNDO

 Buscamos un mundo novo,

un mundo onde a diferenza se considere unha riqueza

e non algo a combater,

onde a igualdade non se teña que esixir

senón que xa se desfrute

só por ser.

Un mundo onde non haxa pegadas

de violencias pasadas,

nin medo a que poidan emerxer,

onde o respecto e a convivencia,

sexan norma social,

sexan lei.

Buscamos un mundo novo,

un mundo onde a concordia e o entendemento

se represente con liñas continuas que suben,

non con liñas quebradas

ou que se esvaen

a correr.

Un mundo solidario, un mundo noso...

un mundo acolledor

onde caibamos todas e todos. 

MALOS TEMPOS

 MALOS TEMPOS

Tempo pródigo
en inxustizas e ignominias
que non dan tregua,
que enlarafuzan os soños meigos de liberdade.
Tempo hostil
que asexa detrás dos anoxos
e tenta coarse por entre as incertezas,
inseguridades e irreflexións.
Tempo escuro
no que se proxectan espellismos
creados a base de loiadas
nubran cerebros
e apréixaos nas mans de baleiras palabras
e mesmo peor...
nas verbas disfrazadas
que camuflan deshumanización
e que son bandeira do antivalor.
Tempo adverso
cheo de alburgadas que agroman
como sementes en campo abonado,
malas herbas que medran
pola obnubilación,
negacionismo, neglixencia e senrazón.
Tempo convulsos
no que as xentes,
buscando unha embaixada do paraíso,
caen nas fauces traizoeiras
da serpe da maceira.
Azucena Arias Correa