ARRISCARSE PARA SOBREVIVIR
fuxindo da desventura,
conducirá ou non
á consecución de soños
de pequenos paxariños
que comezan a mover as ás).
Será seguro a travesía da perda:
do seu espazo,
da identidade,
a cultura.
coa pretensión
de manter a salvo
de vagallóns e maremotos
as ilusións
Viaxantes da brisa e da escuma
que anhelan chegar á praia
e atopar as cunchas do caurí
que prognostiquen boa fortuna.
Ese galano incerto
que imaxinan alén do mar
fan que se arrisquen a cruzar fronteiras
e suquen as liñas das ondas
cara a un norte prometedor.
Mais non é emigración
é escapada, fuxida,
na procura dunha vida.
Todo o corpo alerta:
Os ollos á espreita
na procura dunha luz que alume,
que borre a incerteza da bruma,
que indique o camiño no escuro.
Os brazos cansos
de loitar contra as ondas para avanzar
e evitar nadar na nada.
O corazón ferido
inzado de desexos
-que ogallá non sexan espellismos
nin cubos de xeo no deserto-.
Fálalles o mar queixoso,
-inda que non ten culpa-,
quixese estar sementado de penedos
para darlles apoio
nun camiño que se fai longo.
Perseguindo un futuro que lles venden,
ou se lles antolla que está preto
(a tan só uns cantos golpes de brazos e pernas),
pérdense bastantes nas salgadas augas,
intúeno, mais só teñen ante si a saída,
detrás non teñen, non hai nada.
Mais non é emigración
é escapada, fuxida,
na procura dunha vida.
Só queren fuxir da miseria, do medo, da dor
coa forza da solidariedade.
Só queren mellorar, afastarse da fame,
inda que eslimen sobre a inseguridade.
Só queren buscar fíos resistentes
para manexar os palillos no encaixe da vida.
Pero atopan sombras,
decepción,
unha hostil acollida.
Hai na terra da prosperidade
peitos cheos de xeo
e odio
que medra no niño da discriminación.
Mais non é emigración
é escapada, fuxida,
na procura dunha vida.
