ALGUÉN MOVE OS FÍOS

Vivo nunha proxección de infinito desacougo.

Sinto que 

vivo nun espazo virtual

que eu non creei,

nunha virtualidade indesexada,

nun lugar no que non levo

as rendas do meu destino.

Síntome como 

unha personaxe secundaria

no videoxogo da vida.

Estou como espida 

nun universo virtual

que alguén manexa

e me coloca onde desexa.

Rebélome...

Non quero ser monicreque

en mans de ninguén:

desfareime del adrede,

á mantenta,

burlarei o meu fado 

e cantareille as corenta.

Soltarei nesa rede un virus malicioso, 

un malware que se infiltre 

e me libre

 deste mundo caprichoso.

 

MICROPOEMAS: VILARIÑAS Á GRANXA DAS SALINAS DE ULLÓ

 

Esta corredoira

xa ninguén a percorre

agás a calixe.

 

Todo está adormecido.

Só os fíos do vento

percorren o vieiro.

 

Agacháronse

entre os brazos do verde,

as pedras deshabitadas.

 

 

Só o bico do vento

mantén con vida

este espazo deshabitado.

 

Bágoas de orballo

e suspiros do vento

camiñan senlleiros pola corredoira.

 

 

Suspiros ceibados

que xa ninguén escoita...

A soidade acompaña ás pedras.

 

 

O vento destrenza

varelos vexetais.

As pedras resisten.

 

VILARIÑAS AO CASTRO DE TROÑA

 

Tamén á nosa civilización

levaraa o tempo

como o vento ás follas.

 

 

Aí a historia.

Costumes e crenzas

apreixados nas pedras.

 

Esmoreceron as verbas,

mais para dar testemuño do pobo

quedan as pedras.

 

 

Un pobo non esmorece

se hai testemuños

que en pedra permanecen.

 

 

 

 

 

 

MICROPOEMAS: DENDE O ALTO

 

O sol coouse

entre os beizos do ceo.

Saúda á paisaxe dando un garbeo.

 

 

Vivo no pico, no alto.

Dende aló enriba coido a aldea

arrolada polo verde dos campos.

 

 

Dormen as rochas á miña beira

mentres os bicos da choiva

vanas convertendo en area.

 

Fendeu as nubes

tan pronto se descoidaron

e alumou á aldea que estaba debaixo.

 

 

A aldea desesmorecía

acariñada polas raiolas do sol

que as nubes non contiñan.

 

 

TRABALINGUAS: TANTARANTOBRE

BREOGÁN ERA UN NOBRE

TRICOBRE, TANTARANTOBRE

QUE BAILANDO UN PASODOBRE

TRICOBRE, TANTARANTOBRE

TROPEZOU O POBRE

TRICOBRE, TANTARANTOBRE

CUN ADORNO DE COBRE 

TRICOBRE, TANTARANTOBRE.

GALIZA

GALIZA 

Un recunchiño verdoso,

 un cadradiño de terra, 

 noroeste da pel de touro 

deitadiño á raxeira. 

 É un espazo cuberto 

de arredondas cuíñas, 

ladeiras con carrascos

 e tinguidas de chorimas. 

 É terra onde o océano, 

que degoxa o doce,

 remóntase polos ríos 

e fai rías de renome. 

 O mar métese cara a dentro 

dende a desembocadura, 

semella morder na costa 

 e facerlle rachaduras. 

 As nubes tapan o sol 

por se non quere esvaecerse

 e quece de máis o solo

 arrebatándolle o verde. 

O terruño do que falo 

non súa polo verán, 

mais non queda sen os cantos

 dos grilos polo serán. 

 A choiva está toliña 

pola cor deste recullo, 

pasa nel longas tempadas, 

dende agosto ata xullo. 

 Cos ríos como emisarios

 mándalle bicos ao mar, 

con forma de croios 

e areas que este vai coleccionar. 

 É amadora das augas, 

tena por todos lados: 

en ríos, lagoas e fontes 

e cantadora nos regatos. 

 É un lugar de landras 

que abanean nos carballos. 

Revóano as andoriñas 

cando regresan por marzo. 

 Ten os límites mollados 

polo norte, sur e oeste 

mais aos máis altos montes 

fíxoos pregarse no leste.

PASEANDO POR VIGO

 

Andando devagar

Hai un peixe home

que vive en Sol,

unha porta do Atlántico

en lugar de farol,

un nadador

que non flota no mar,

un barco pesqueiro

non pode navegar.

Redeiros musculosos

traballan con forza,

unha ninfa con frautas

da poesía goza,

Rosalía de Castro

le dentro dunha fonte

e hai cabalos negros

que non veñen do monte.

...

Todo isto e máis

poderás atopar.

Paseando Vigo...

andando devagar,

espertando as rúas ao camiñar.

 

Vigo,

no seu solo, plantaron os pobos a cultura;

o maxín e as verbas perdéronse polas paredes

e as pegadas das xentes fixeron as rúas.