16/03/22

MICROPOEMAS: DENDE O ALTO

 


O sol coouse

entre os beizos do ceo.

Saúda á paisaxe dando un garbeo.

 

 

Vivo no pico, no alto.

Dende aló enriba coido a aldea

arrolada polo verde dos campos.

 

 

Dormen as rochas á miña beira

mentres os bicos da choiva

vanas convertendo en area.

 

Fendeu as nubes

tan pronto se descoidaron

e alumou á aldea que estaba debaixo.

 

 

A aldea desesmorecía

acariñada polas raiolas do sol

que as nubes non contiñan.

 

 


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Nota: só un membro deste blog pode publicar comentarios.