BASTA!

 Xa basta!

Xa abonda!

O que pasa no mundo

debe darnos vergoña:

o silencio da xente

ante a monstrosidade

e que ditadores actúen

con impunidade.

Xa basta!

Xa abonda!

QUE TEMPO!

 Pasan os ríos

por riba das pontes,

non amaina o vento,

sopra dende onte.

Alerta amarela.

As ondas teñen

máis de quince metros.

E os paxaros asustados

non paran quedos.

Alerta laranxa.

Voan as tellas

e os contedores,

caen as árbores

dos arredores.

Alerta vermella.

SOLASTALXIA

SOLASTALXIA.

Sinto angustia pola destrución do contorno.

Un auténtico ecocidio.

Pódeme a desolación e a carraxe.

Inda gardo nos ollos

aquela verde paisaxe,

a abundancia de vida que nos arrodeaba...

Como conformarse agora con este espazo morto?

Logro imaxinarte inda

e deseñar follas sobre os tizóns que ficaron,

poñer toxos e carqueixas sobre as negras cinzas

e escoitar aos bufos na noitada.

Como atopar ante isto algo de conforto?

Unha aldraxe,

un maltrato a todas e todos nós.

Incuria, neglixencia

e imperdoable desleixamento.

Todo deixado en mans da chuvia

(que veña pronto!)

esperando a unha xeración espontánea,

que faga a terra por si o seu acondicionamento

e borre da superficie

as pegadas da cordilleira de fogo.

SOLASTALXIA.

Angustia ante a negra paisaxe erma

que tardará en corcoserse

para retornar ao que era.

Azu Arias Correa

QUE PODO COLECCIONAR?

 A xove fada Catusiña,

cando non xoga coa variña,

non sabe que argallar.

A súa amiga Analía

díxolle que podería

algo coleccionar.

Que me poderá gustar?

empeza a preguntar.

- Hai quen colecciona cromos.

- Iso non me gustará.

- Tamén coleccionan selos

- Iso non me gustará.

- Ou coleccionan insectos.

- Non! Non me gustará!

Que me poderá gustar?

segue a preguntar.

- Hai quen colecciona cadros.

- Iso non me gustará.

- Tamén coleccionan xerros.

- Iso non me gustará.

- Ou coleccionan follas.

- Non! Non me gustará!

Despois de tempo pensando,

coidou que viaxando

podería atopar

algo que coleccionar.

E si...

E recolleu:

pó de estrelas,

area do mar,

terra fresquiña de cada lugar.

E recolleu:

vistas fermosas,

colores sen par,

asexos curiosos e doce ollar.

E con todo iso...

Non fixo álbums,

nin exposicións.

Fixo poesías 

e lindas cancións.

Agora a fada Catusiña,

cando non xoga coa variña,

non se pode aburrir,

recolle verbas fermosas

e palabras curiosas

para despois escribir.

Cantas coñeces ti?

A SEGURIDADE NO AEROPORTO

 A quen lle guste

moito viaxar

pasar polo aeroporto

vaille custar:

cacheos infames,

portas con raios,

se tes que baleirar o bolso...

dáche un desmaio!

Pítanche as chaves

sénteste delincuente,

pásanche o escáner

se es diferente.

Coa escusa da seguridade

perdemos o tempo

de xeito alarmante.

ADIVIÑA O BICHO

 Buscamos un bichiño

moi delgadiño

que non posúe

nin ás nin antenas

e vive sempre 

debaixo da terra.

Pon ovos

e non ten seis patas.

Non corre, non salta

senón que se arrastra.

E algunha xente

con picaresca

recóllena viva

e lévana de pesca.

FUME DE LOITO

 FUME DE LOITO

Asasinato orquestrado,

calculado,

da vida no monte.

Tinguido de negro o solo

(un deserto con traxe de fogo).

Ceo cuberto por unha escura capa

amosando fume de loito.

Aire onde quedan presos,

impotentes, os berros.

Chora desconsolada a lúa

ao ver que, o que era verde,

hoxe é terra núa.

Todo, todo chapicado de cinza.

Fogares que se baleiraron

coa horrible proximidade das lapas.

Tristeza infinda.

Non queda xa nada.

Azucena Arias Correa.