SOIDADE

De tanta soidade

esqueceu falar

e nin as vogais pronuncia xa con claridade.

FALABA O RÍO

Falaba o río.

Murmuraba,

mais eu non sabía que dicía,

mais eu non o entendía.

O río xa mo contaba,

xa mo repetía,

e daba dolorosos laios.

Pronunciábaos por min,

por min que nin o intuía.

Daba por min as queixas,

as queixas daba por min.

      "A chave no peitoril", páxina 133

QUEN NON TEN CABEZA, DEBE TER PATAS

 Había unha vez un rato

que tiña a súa vivenda

nun moi coqueto burato

bastante lonxe das tendas.

 

Todas as mañás saía

coa bolsa e co carriño

facer as compras do día

e volvía cargadiño.

 

Para non esquecer o recado

repetía paseniño

a súa inmensa listaxe:

xurelo, sardiña e tarta,

pan e xamón en friame,

media pataca parda

e un queixo aromatizado.

 

Ía recitando a lista

como se fose unha historia.

A ver se non se despista,

pois non a sabe de memoria!

 

Pero encontrou na rúa

a súa amiga a chinchilla                                            

que levaba con  carrúa

unha baleira carretilla.

 

Canto tempo sen se ver!

Canto tiñan que contar!

Falaron sen se deter:

do fillo pequeno da irmá,

da colleita de abelá,

do tempo que fará mañá,

da ferida da curmá

e de bla, bla, bla, bla, blá.

 

O rato estaba contento,

mais decátase de pronto

que non mercara o sustento.

Pero o máis grave, se cabe,

é que esquecera a listaxe.

-        Que sería o que quería?

-        Que precisaba comprar?

Como se desacordaría

do que tiña que mercar?

 

Algo (pouco) foi lembrando

cando se achegaba ás tendas

e lle ían preguntando

as que facían as vendas:

 

-        Señor rato, que quería?

-        Creo que un xurelo fresquiño

e unha pouca sardiña.

 

 

-        Señor rato, que quería?

-        O mellor xamón curado

que hai na carnicería.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Esa caixa de galletas

e pasteliños do día.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Un cachiño desa oliva

que teñen na froitería.

-        Señor rato, que quería?

-        Un molete de pan quente

feito na panadería.

 

-        Señor rato, que quería?

-        Unha tarta de vainilla

con nata e moi, moi fría?

 

Pensa o rato satisfeito:

“Con tento e amodo

creo que xa merquei todo”.

 

E regresou para a casa

co seu carriño ateigado

e a bolsa chea ata a asa

con paso moi apurado.

 

Mete as compras na artesa

e rematado o traballo

vai coller a recompensa

o merecido agasallo...

 

-        O meu queixo! Que moinante!

Con tanto leria que leria

esquecín o importante!

-        Como resolver o problema

Se non regreso á tenda?

Así que tivo que volver

Mercar o queixo e dicindo:

-        Non me volverá a ocorrer,

serei algo máis precavido!

 

Dende entón sae ás mañás

facer as compras calmado,

cun papeliño nas mans

no que ten todo anotado.

Pode con calquera falar

e parar no escaparate,

seguro xa pode estar

de non esquecer nada importante.

 

 

 

 

 

 

 

E NON SABÍA CROAR

 Vouvos contar unha historia,

unha historia singular:

Era unha ra

moi noviña

que non sabía...

        CROAR.

Os bichos da charca

non deixaban de murmurar:

non berra,

non canta,

non sabe croar.

Un día levaron o asunto

a  persoal avezado:

non fala,

non berra,

non canta,

non sabe croar.

- Non será unha rá

que acaba de chegar?

Investigade primeiro 

se vén do estranxeiro.

Investigar investigaron,

mais seguía sen croar.

E entón levaron o asunto

a  un chamán afamado:

non chía,

non fala,

non berra,

non canta,

non sabe croar.

- Tal vez cun fervido

de herbas medicinais

mellore da gorxa

e poida croar.

Despois dunhas cuncas

de herbas fervidas

á ra noviña

xa puido falar:

croa-croa, croa, croa croá.

A VIDA AZÓUTANOS SEN VARA NIN XOSTRA

Azóutannos con palabras,

coas olladas,

co silencio.

Azóutannos con inxustiza,

con trinca,

co afastamento.

E como o azoutado

a impotencia mantente calado,

aguantando,

agardando.

Azóutannos e nin berrar podemos.

A chave no peitoril, Ed. do Peirao, px 131

DEBAIXO DA TERRA

 A toupa Toupeira

é mestra na escola

debaixo da terra.

Que escuro que soa!

Nela aprenden

miñocas e vermes,

toupas e escaravellos,

formigas e serpes...

Acenden todo o día

unha enorme lanterna.

Que escuro está todo

debaixo da terra!

Fan problemiñas

con paos, con pedras,

con pallas, con herbas...

E a que mellor resolve

é a forcadela.

O CASTELO ENFEITIZADO

 Érase que se era, era

un castelo enfeitizado,

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo malvado.

Un día a fada Mariña

deulle coa súa variña

e desfixo o maleficio

do castelo enfeitizado,

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Chegou entón a raíña,

para vivir nel soíña, 

pagoulle á fada Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Apareceu o rei Marcelo 

para mercar o castelo,

un tesouro deu á raíña

que lle pagou a Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Pasou Iria, a capitana,

e alugouno unha semana

deulle moedas a Marcelo

que lle mercara o castelo

cun tesouro á raíña

que lle pagou a Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Entón veu un xigantón

e quixo usalo de prisión

dándolle de boa gana

un cofre á capitana

que deu moedas a Marcelo

que lle mercara o castelo

cun tesouro á raíña

que lle pagou a Mariña

porque coa súa variña

desfixera o maleficio

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.

Cando estaban entretidos

cos agasallos obtidos,

sorprendeunos a pantasma

de nome Recataplasma

e asustou, como é de lei,

á fada, á raíña, ao rei...

e tamén de refilón

á capitana e ao xigantón,

meténdose de contado

no castelo abandonado

que era un lindo edificio

e non tiña maleficio.

E colorín, colororia

aquí remata a historia

do castelo enfeitizado

enmeigado hai moito tempo

por un bruxo moi malvado.