TRABALINGUAS: ENARBORAR

 A BANDEIRA ESTÁ ENARBORADA,

QUEN A DESENARBORARÁ?

O DESENARBORARDOR QUE A DESENARBORE

DESARBORADA A DEIXARÁ.

CONTO MÍNIMO: A VACA MORIA

HABÍA UNHA VACA
QUE SE CHAMABA MORIA.
MORREU A VACA
E ACABOU A HISTORIA. 

FAMILIA DE RATOS

 A familia Rateiril

era moi, moi buliciosa,

chegaban a sete mil,

vaia se era numerosa!

Vivía toda xuntiña

nun enorme burato

e tiña un aluguer

moi, moi barato.

Tiñan a macrocociña

moi pretiño do salón,

ao fondo estaba o baño

e un despacho con balcón.

Todos os días

moi de mañanciña

marchaban ao traballo

no medio da campiña.

Mais esta semana

será especial,

tiñan outros labores

que non podía adiar:

O rato bigotudo

sairía con présa

a buscar a comida,

a merenda e a cea. 

Despois debería levar

a un ratiño ao doutor

tiña mal un dos dentes

e causáballe dor.

E como xa todos

deberedes saber

un ratiño non serve

se non pode roer.

A rata rabuda

marcharía de viaxe, 

pois tocaralle rodar

unha longametraxe.

Mentres iso pasa

o resto dos ratiños

farán os deberes

no burato sentadiños.

O único malo

e que á espreita estaba

o astuto do gato,

que en vendo a movida 

que  teñen os ratos,

ía ver se hoxe podía

quedar moi, moi farto.

CONTO MÍNIMO: A POMBA

ERA UNHA POMBA;
-PUNTO E COMA-
QUE TIÑA UN FILLO.
-PUNTO E SEGUIDO-
E FOI A MARTE.
-PUNTO E APARTE-
ERA UN ANIMAL.
-PUNTO E FINAL- 

TRABALINGUAS: MALLANDO

NO MILLEIRAL,
CO MALLO MALLABA EU MENOS MILLO
QUE COA MALLADORA DO MEU AMIGO.

SILENCIO CÓMPLICE

Silencio cómplice

 As perseverantes e continuas felonías

provocaron a caída da súa alma aos pés,

denegriron e envelenaron o seu espírito,

abatérono e virárono do revés.

A súa ánima era un campo de batalla

onde vencían os pesimistas sentimentos

impregnando e encollendo o corpo todo.

Convertido o corazón en pétrea masa

parecía ter fobia ao mundo e á expresión,

non comunicaba ren do que sentía...

Agachaba as inquedanzas e a dor

no fondo dunhas doridas entrañas

ateigadas de aceda e cruel decepción.

A piques de sobordar todo o alí apertado

só precisou dunha pinga máis,

dunha aguilloada certeira,

dun golpe que o fixo estoupar.

Abriuse a súa caixa de Pandora

e nun segundo todo explotou,

toda a furia alí enlatada

brotou incontrolada

cal cracatoante lava

abrasando a aba das emocións.

Suspirou profundamente con alivio,

(xa o aire cabía no interior)

limpando algunha peste da de dentro,

permitíndolle albiscar a liberación.

Inda sumida no pozo da desesperanza

e asolagada polo que reprimiu noutrora

ve unha luz lene alá na cima

e cre que a salvación preto se atopa.

Rubir cara a luz era o desexo

e para iso, para saír, debía

abandonar aquela mudez preventiva

que se convertera en segredo arrepiante

O silencio... o control, era -certamente-

unha agresión mortal ao seu futuro

permitindo que toda a rabia e a anguria

se acazapase firme no escuro

e non foxa espavorecida entre os dentes.

Precisaba dun máxico esconxuro

que trasladase  aos beizos dende a mente

o nome do problema e disipalo.

Aco-so, aco-so, aco-so...

Tatexouno, obrigándose a nomealo

acoso, acoso, acoso

escanciouno lentamente

e cuspiuno decidida para botalo.

Premio de poesía no VI Concurso Literario "Rosa de Cen Follas"

ROMANCE DA PRINCESA MARIÑA

 Érase a filla dun rei

que se chamaba Mariña,

desfrutaba navegando

dende que era pequeniña.

Dende a fiestra do castelo

ollaba o pai cara a ela,

xogaba a ser capitana

subida nunha gamela.

O seu reino era unha illa

que moita xente cobizaba

sobre todo Orellagrande

un sanguinario pirata.

Un día de mañá cedo

cando a xente durmía

Orellagrande atracou

no peirao norte da illa.

Pirata e tripulación

rubiron polas almeas

e ás persoas do castelo 

atáronas con cadeas.

Xa estaban nas mazmorras

vasalos, rei e raíña...

Decatouse a soberana

de que faltaba Mariña!

Ao escoitar o barullo

collera a súa cadela

e a nena, case durmida,

fuxira cara á gamela.

Cando espertou, atopouse

coa horrible novidade,

navegou de illa en illa

buscando quen a axudase.

Non había tempestades,

nin onda maina ou xigante,

que a princesa non salvase

para seguir camiño adiante.

Era xa tan coñecida

polo valor que amosaba

que a xente se lle unía

cando o porto tocaba.

Conseguira naos, barcos,

lanchiñas e carabelas,

mariños ben adestrados

e todo dende a gamela.

Sen que desaparecese

a estela debuxada á ida

xa había unha de volta...

vaia trafego de visa!

Pasaran xa varios anos

do ataque do pirata,

cando polo horizonte,

ven unha tropa armada.

Entran naquela illa

e... a primeira das primeiras!

e a princesa Mariña,

a máis grande das guerreiras.

Xurou non saír de alí

sen vencer a aquel malvado,

sen liberar ao castelo

e buscar aos soberanos.

E loitou como se loita

con espada e con navalla,

vencendo aos invasores

nunha gloriosa batalla.

Percorreu todo o castelo

preguntando polos pais

atopounos encerrados 

nos cárceres reais.

De tanto como medrara,

case non a coñecían,

pois, non en van pasaran

sete anos e máis un día.

Xa hai ledicia no castelo

a xente anda abrazada,

o rei e maila raíña

apertan á filla adorada.

Rompe a tocar unha orquestra

todo o mundo está agardando

a que aparezan nas escadas

os soberanos baixando.

Escóitase dende a capela

o badalo tocando,

as campás do campanario

tocan e non dan parado.

Hoxe coroan raíña

a unha princesa valente.

Por salvar aquela illa

dálle vítores a xente.