CONTO MÍNIMO: NA MONTAÑA

NO ALTO DUNHA MONTAÑA

HAI UNHA CABRA COMENDO,

LEVANTA A CABEZA E DI:

-QUE GORDA ME ESTOU POÑENDO!

E AO DEIXAR DE ALIMENTARSE

O CONTO TEN QUE ACABARSE.

TRABALINGUAS: ENARBORAR

 A BANDEIRA ESTÁ ENARBORADA,

QUEN A DESENARBORARÁ?

O DESENARBORARDOR QUE A DESENARBORE

DESARBORADA A DEIXARÁ.

CONTO MÍNIMO: A VACA MORIA

HABÍA UNHA VACA
QUE SE CHAMABA MORIA.
MORREU A VACA
E ACABOU A HISTORIA. 

FAMILIA DE RATOS

 A familia Rateiril

era moi, moi buliciosa,

chegaban a sete mil,

vaia se era numerosa!

Vivía toda xuntiña

nun enorme burato

e tiña un aluguer

moi, moi barato.

Tiñan a macrocociña

moi pretiño do salón,

ao fondo estaba o baño

e un despacho con balcón.

Todos os días

moi de mañanciña

marchaban ao traballo

no medio da campiña.

Mais esta semana

será especial,

tiñan outros labores

que non podía adiar:

O rato bigotudo

sairía con présa

a buscar a comida,

a merenda e a cea. 

Despois debería levar

a un ratiño ao doutor

tiña mal un dos dentes

e causáballe dor.

E como xa todos

deberedes saber

un ratiño non serve

se non pode roer.

A rata rabuda

marcharía de viaxe, 

pois tocaralle rodar

unha longametraxe.

Mentres iso pasa

o resto dos ratiños

farán os deberes

no burato sentadiños.

O único malo

e que á espreita estaba

o astuto do gato,

que en vendo a movida 

que  teñen os ratos,

ía ver se hoxe podía

quedar moi, moi farto.

CONTO MÍNIMO: A POMBA

ERA UNHA POMBA;
-PUNTO E COMA-
QUE TIÑA UN FILLO.
-PUNTO E SEGUIDO-
E FOI A MARTE.
-PUNTO E APARTE-
ERA UN ANIMAL.
-PUNTO E FINAL- 

TRABALINGUAS: MALLANDO

NO MILLEIRAL,
CO MALLO MALLABA EU MENOS MILLO
QUE COA MALLADORA DO MEU AMIGO.

SILENCIO CÓMPLICE

Silencio cómplice

 As perseverantes e continuas felonías

provocaron a caída da súa alma aos pés,

denegriron e envelenaron o seu espírito,

abatérono e virárono do revés.

A súa ánima era un campo de batalla

onde vencían os pesimistas sentimentos

impregnando e encollendo o corpo todo.

Convertido o corazón en pétrea masa

parecía ter fobia ao mundo e á expresión,

non comunicaba ren do que sentía...

Agachaba as inquedanzas e a dor

no fondo dunhas doridas entrañas

ateigadas de aceda e cruel decepción.

A piques de sobordar todo o alí apertado

só precisou dunha pinga máis,

dunha aguilloada certeira,

dun golpe que o fixo estoupar.

Abriuse a súa caixa de Pandora

e nun segundo todo explotou,

toda a furia alí enlatada

brotou incontrolada

cal cracatoante lava

abrasando a aba das emocións.

Suspirou profundamente con alivio,

(xa o aire cabía no interior)

limpando algunha peste da de dentro,

permitíndolle albiscar a liberación.

Inda sumida no pozo da desesperanza

e asolagada polo que reprimiu noutrora

ve unha luz lene alá na cima

e cre que a salvación preto se atopa.

Rubir cara a luz era o desexo

e para iso, para saír, debía

abandonar aquela mudez preventiva

que se convertera en segredo arrepiante

O silencio... o control, era -certamente-

unha agresión mortal ao seu futuro

permitindo que toda a rabia e a anguria

se acazapase firme no escuro

e non foxa espavorecida entre os dentes.

Precisaba dun máxico esconxuro

que trasladase  aos beizos dende a mente

o nome do problema e disipalo.

Aco-so, aco-so, aco-so...

Tatexouno, obrigándose a nomealo

acoso, acoso, acoso

escanciouno lentamente

e cuspiuno decidida para botalo.

Premio de poesía no VI Concurso Literario "Rosa de Cen Follas"