SAE DA COCIÑA!

 Non me gusta

nada, nadiña,

que andes ao rebusque

na miña cociña.

Todo o que teño

eu vou precisalo,

e se ti o queres

mellor vas mercalo.

TRABALINGUAS: A CHUZOS, A CACHÓN

 CHOVE A CHUZOS E 

CHEMA CHAVES ANDA CHAPUZANDO NAS CHARCAS 

E METENDO AS CHANCLAS NAS FOCHANCAS.

DEDICADO A ROSALÍA DE CASTRO

 PARA UN DÍA DE ROSALÍA

Filtránsenos no sangue

as túas verbas sentidas.

Pérolas da nosa lingua común.

Voan de neurona en neurona

deixándonos a forza das emocións

e a valentía das reinvindicacións.

Inundan o noso corpo

as expresións xurdidas dunhas mans

que a morriña e a mestría moven.

NECESITO ESCRIBIR

 Inda que repita o mesmo,

o que xa foi escrito,

o que xa dixo alguén...

Vou garafetear a folla

vou compoñer agora.

Seguro repetirei 

un tema manido,

mais teño que poñelo por escrito. 

Co lapis co que escribo,

vou encher de borranchos o papel,

porque borro e mil veces corrixo

o que expreso nel.

Fareino

inda que non me convenza,

pois, o que non escribo, dáname;

rebúleme na cabeza,

convértese nun mantra,

nunha pica esporeante

que me apicoa con dureza.

TRABALINGUAS: PARTIR

SAPO PIPO PARTIU A PATA

PATA PERE PARTIU O PICO,

PIPO E PERE PARTIRON ALGO,

PERE E PIPO ALGO PARTIRON.

TERRA ARDIDA, INCENDIADA, CALCINADA

 TERRA ARDIDA, INCENDIADA, CALCINADA

 

As lapas devoran con ansia,

esgazan famentas.

Arrasan todo.

Devastan á mantenta.

 

As vagas de lume

-incontroladas, entolecidas-

percorren os montes,

engulipan o bosque

tragan descomedidas.

 

Escóitanse os queixumes

das formas de vida

que arden a eito

mentres pregan,

imploran e rezan

pola choiva que non chega.

 

O denso fume

fai espirrar ás nubes.

O verde vírase negro

e o rechouchío vólvese silencio.

En nada, nun suspiro,

quedou todo ermo,

séculos de crecemento

esvaeceron nun pestanexo do tempo.

 

Durante décadas

laiarase o vento

ao faltarlle

os aloumiños das pólas ao pasar,

chorará o orballo

ao non ter follas onde se pousar,

arrepiarase o sol

ao tocar cos seus raios un chan cinsento

e o solo estará morto, sen alento.

VILARIÑAS PARA OS SOUTOS DAS ERMIDAS

 

No souto...

as pólas repetían os retrousos

que a forza do vento lles ensinara.

 

As árbores na época castañega

danlle a benvida ás ventadas

para que lles quiten a nugalla.