Adiviñarás?

 Tapas de cartón adornadas

precisan ser fortes porque gardan

follas e follas con palabras

que se esvaerían no vento

se non estivesen encerradas.

A PESAR DOS DESEXOS

 

UN ANO NOVIÑO

 Un ano noviño 

naceu en xaneiro,

dos doce meses

ese é o primeiro.

Xaneiro de frío,

dalgunhas nevadas,

de saír á rúa

e atopar xeadas.

UN NOVO MUNDO

 Buscamos un mundo novo,

un mundo onde a diferenza se considere unha riqueza

e non algo a combater,

onde a igualdade non se teña que esixir

senón que xa se desfrute

só por ser.

Un mundo onde non haxa pegadas

de violencias pasadas,

nin medo a que poidan emerxer,

onde o respecto e a convivencia,

sexan norma social,

sexan lei.

Buscamos un mundo novo,

un mundo onde a concordia e o entendemento

se represente con liñas continuas que suben,

non con liñas quebradas

ou que se esvaen

a correr.

Un mundo solidario, un mundo noso...

un mundo acolledor

onde caibamos todas e todos. 

MALOS TEMPOS

 MALOS TEMPOS

Tempo pródigo
en inxustizas e ignominias
que non dan tregua,
que enlarafuzan os soños meigos de liberdade.
Tempo hostil
que asexa detrás dos anoxos
e tenta coarse por entre as incertezas,
inseguridades e irreflexións.
Tempo escuro
no que se proxectan espellismos
creados a base de loiadas
nubran cerebros
e apréixaos nas mans de baleiras palabras
e mesmo peor...
nas verbas disfrazadas
que camuflan deshumanización
e que son bandeira do antivalor.
Tempo adverso
cheo de alburgadas que agroman
como sementes en campo abonado,
malas herbas que medran
pola obnubilación,
negacionismo, neglixencia e senrazón.
Tempo convulsos
no que as xentes,
buscando unha embaixada do paraíso,
caen nas fauces traizoeiras
da serpe da maceira.
Azucena Arias Correa

VAISE DECEMBRO

 Emprendeu un camiño sen retorno,

non podería regresar,

volveuse cun sorriso nos beizos

e  só fixo un aceno coa man.

-           - Este é un camiño de ida,

    sen saída.

    Vou facelo sen présa

    camiñando paseniño.

Dixo e despediuse

tranquilamente,

sen abandonar o sendeiro,

sen deixarse amedrentar.

Seguiu o seu camiño

e nunca volverá atrás.

EU SI TE CREO

Cos ollos fundidos,

a cor amarela,

os brazos rendidos,

dobradas as pernas... 

Entra pola porta,

moi, moi afectada,

chama a atención:

está tan delgada!

Míraos muda,

en silencio berra, 

o seu ricto acusa,

como non van crela?

Fora el,

el o fixera...

E a vítima

si que fora ela!