Un 8 de marzo máis
amosámonos xuntas.
Reclamamos e
demandamos
que liberen os
nosos dereitos,
que xa levan moito
tempo
contravidos,
esquecidos,
vencidos,
acantoados...
Querémolos todos
ceibos!
Denunciamos
brechas,
obstáculos e
cambadelas,
violencias, acosos
e actitudes sociais
-máis propias do
plistoceno-
que, dunha maneira
ou doutra,
tentan facernos de
menos.
Falamos por
aquelas
que non poden
falar,
porque que as
amordazan
ou silenciaron...,
porque as obrigan
a calar.
Querémonos todas
vivas,
libres para
decidir,
afoutas e sen medos.
Demandamos xustiza
unidas como elos.
Esiximos todas
xuntas
a igualdade real,
esa que nos
pertence
por sermos e por
estar.
